Polityka miejska. Infrastruktura. Własność. Przestrzeń Publiczna (2011)

Broszura napisana wraz z Krzysztofem Banaszewskim (marzec 2011 r.)

Polis i politike – wspólnota obywateli i sztuka rządzenia – powinny być rozważane w całym ich bogactwie. Ale skoro okazało się po dwudziestu latach wolności, demokracji i gospodarki rynkowej, że te trzy czynniki nie wystarczą, aby powstawała otwarta przestrzeń publiczna należy znaleźć inną triadę dla polityki miejskiej. Bliższą merytorycznych działań władz miejskich. Regulującą te sfery, których sami obywatele ani ich organizacje nie zharmonizują w grach partykularnych interesów.

Sterowanie miastem przez rozwój jego infrastruktury, tworzenie ładu własnościowego, który owocuje ładem przestrzennym, wyznaczanie granic przestrzeni publicznej tak, aby była otwarta dla obywatela, i dawała poczucie wolności pod rządami prawa – te trzy zadania określają bliższy rzeczywistości horyzont polityki miejskiej. Należy pokazać ich wzajemne związki, aby się przekonać, że planowanie urbanistyczne stanowi jeden z ważniejszych wyjątków od reguł gry rynkowej.

Stolica z wielką dziurą w samym centrum wokół Pałacu Kultury i Nauki, padła ofiarą najpierw socjalistycznego planowania, a potem kapitalistycznej odmowy jakiegokolwiek sterowania rozwojem. Nastąpiło przerzucenie się z jednej skrajności w drugą – od totalnego planowania miasta do rezygnacji z wyznaczania choćby szerokości ulic, linii zabudowy i obowiązku parcelacji terenów budowlanych (Ze Wstępu)